همه ی فامیل و آن دسته اهل محل که می شناختنش٬ التماس دعا گویش بودند و شاید به چشم راهبه ای نگاهش می کردند. ابتدا به ساکن حق داشتند چنین رای و نظری داشته باشند٬ چرا که سجاده آب کشیدنش را دیده بودند و طولانی بودن رکوع و سجود و نمازهایش٬ توجهشان را جلب کرده بود. حتی با اینکه سواد آن چنانی نداشت٬ برگه های دعا را در حالی که به دست گرفته بود٬ بعد از نماز تا ته می خواند٬ از « الهی عظم البلاء و برح الخفاء ...» تا «الهی هذه صلاتی صلیتها لا لحاجة منک الیها...» که احتمالا معنای خوانده ها را نمی دانست!!! ادامه مطلب

مادامی که عمل تو در اعماق ریشه ندوانده باشد و از شناخت و احساس تو مایه نداشته باشد٬ این عمل به درد دیگران می خورد و حتی بهشت هم می سازد٬ ولی نه برای تو که خودت را به جهنم انداخته ای و با چشم کور راه افتاده ای. صفحه ۲۳ آن ها که از درون نجوشیده اند٬ از بیرون پر خواهند شد. صفحه ۲۶ آن ها که می خواهند از تو گوش درست کنند و چشمت را بگیرند و مغزت را بخورند٬ هر که باشند جنایت کارند. صفحه ۲۴ سر دسته ی تمام اس اس های استضعاف و استبداد و استثمار و ...٬ سر دسته ی تمام این ها همان پوک کردن و استخفاف است؛ «فاستخف قومه فأطاعوه»(زخرف/۵۴) فرعون هنگامی که آدم ها را پوک کرد٬ می تواند آن ها را از خودش پر کند و می تواند آن ها را به دام بیندازد؛ چون آدم های پوک مجبورند از تو بپرسند و تو هم مجبوری که به آن ها بگویی و بر آن ها فرمان برانی. صفحه ۲۵ تو که تمامی راه را می شناسی٬ در هر لحظه تکلیفی بیش از یک گام نداری. صفحه ۲۶ تو به خاطر باطل دیگران٬ نمی توانی از حق خودت چشم بپوشی. صفحه ۲۷ اینها که می خواهند رویش داشته باشند و بر ساقه ی خود بایستند٬ مجبورند که ریشه بدوانند و از اعماق سر برآ

گاهی وقت ها باید سرم را پایین بیندازم تا بتوانم پیدایت کنم٬ و آن زمانی است که باید از آدم ها چشم بپوشم. ولی گاهی به دنبالت٬ سیاهی ها را زیر و رو می کنم٬ سیاهی های به جا مانده از خودکار بر صفحه ی چک نویس٬ و این یعنی که در اوج شلوغی و به هم ریختگی٬ از توسراغ گرفتن. شاید به این دلیل که در این ازدحام و بی نظمی٬ آشفتگی و اضطراب٬ محل و مأمن من برای آرامش و اطمینان تویی٬ تویی که گاهی رشحه ای می شوی و نقطه ای می گردی بر کاغذ. قلم یا خودکاری که بی هدف بر صفحه می چرخد و سیاه و تاریکش می کند و از هر دری سخنی و کلمه ای می نویسد و خطی می نشاند٬ شاید که نه٬ قطعا از تو ردی به

نشسته روی زمین خاکی٬ دستانش را دور زانوهای جمع شده٬ حلقه کرده بود و غرق در فکر٬ شرق و غرب عالم را به هم دوخت و اول تا ته زندگی اش را سیر کرد. منظره ی زیبا و دلربایی را انتخاب نکرده بود٬ نه دریاچه ی آبی رو به رویش٬ و نه سایه ی درختی بالای سرش. نشستن و دل به رویاها و یا کابوس ها سپردن٬ دل می خواهد٬ دل خوش یا نا خوش٬ نه مکان با صفا و یا دلگیر. سلسه ی افکارش٬ حلقه ی گم شده ای داشت انگار. مفقودی که اتصال و رابطه ی اول و آخر زندگی را خراب کرده و رویاها و آرزوها را به کابوس مبدل کرده بود٬ خواب های پریشانی که جز تاریکی و غم عایدی برایش نداشتند. - با آدم ها به هم زدم٬ وقت